18 sierpnia 2013 - Austria/Czechy

Trzeba przyznać, że bardzo wygodnie śpi się w pustych lukach bagażowych. Choć oczywiście wszyscy marzyliśmy o tym, by znów były pełne... 

Po godzinie 8 podjechaliśmy pod Lidla po resztę grupy i ruszyliśmy w dalszą drogę. W międzyczasie zatrzymaliśmy się gdzieś na stacji, żeby zjeść śniadanie i umyć się. Na stacjach wydaliśmy resztę drobnych pieniędzy, żeby nie wieźć ich z powrotem do Polski, a przecież musieliśmy coś zjeść ;) 

Tak w sumie to cały ten dzień spędziliśmy w trasie, chcąc jak najdalej dojechać tego dnia. Było bardzo gorąco, jednak podróż nam się nie dłużyła, bo umilał ją śpiew :)

Po godzinie 21 dojechaliśmy do strefy bezcłowej między Austrią a Czechami, zrobiliśmy zakupy, zjedliśmy kolację, posiedzieliśmy trochę w większej grupie, po czym ja i Ola poszłyśmy położyć się do luków, a Michał pograł jeszcze trochę na gitarze, dzięki czemu przyjemniej mi się zasypiało ;)

17 sierpnia 2013 - Włochy

Gdy rano obudziliśmy się w pustych lukach, wciąż nie mogliśmy uwierzyć w to co nas spotkało... Pani, która w nocy pomogła nam dogadać się z Carabinieri, już czekała przy autokarze i postanowiła zabrać nas na cappuccino i bułkę, ale załapała się tylko połowa naszej grupy, bo reszta spała jeszcze w parku. Chcieliśmy za siebie zapłacić, jednak starsza pani, uparła się, że to ona zapłaci. Przy okazji opowiedziała naszą niemiłą historię kelnerom w kawiarence. Byliśmy jej bardzo wdzięczni za tą dobroć i ciepło jakie nam okazała. Chyba każdy z nas potrzebował wtedy tego... Tym bardziej, że nie mieliśmy już totalnie nic do jedzenia.

Bolek pojechał na policję, jednak nic nie udało nam się wskórać... W sumie to mogliśmy się tego spodziewać...

Przed godziną 11 wyjechaliśmy z tego pechowego dla nas miasta. Atmosfera w autokarze była cudowna, mimo, że prawie wszyscy (trzy osoby nie zostały okradzione) straciliśmy swoje rzeczy, to wspieraliśmy się nawzajem, próbując obrócić tą sytuację w żart. Śpiewaliśmy piosenki, a słysząc tekst "Nie mogę Ci wiele dać, bo sam nie wiele mam" zaczęliśmy się śmiać. Ułożyliśmy nawet dość niecenzuralny wierszyk o naszych złodziejach, jednak nie będę go tu przytaczać ;) Ci, których torby nie zostały skradzione, z chęcią pożyczali swoje ubrania innym. Przeżywali to równie mocno jak my, choć trzeba przyznać, że mieli ogromne szczęście :)

Mi i Michałowi udało się uratować trochę naszych ubrań, bo parę rzeczy mieliśmy w podręcznej torbie pod siedzeniem, nie było tego dużo, ale zawsze coś ;)

O godzinie 20:31 zajechaliśmy pod Lidla niedaleko Wenecji. Nie mieliśmy już totalnie nic do picia, więc dosłownie rzuciliśmy się na zakupy. Okazało się, że Lidl czynny był do godziny 20:30. Nie pomogły nasze błagania, żeby nas wpuścili, ani argument, że dużo na nas zarobią... Byli nieugięci.